ابرو و چشم و خال تو

صيد نموده مرغ دل

سينه كرده‌ام بستر تا بر آن بياسايي

حديث عشق چه حاجت كه بر زبان آريم

به آب ديده خونين نوشته صورت حال

بر در و ديوار قلبم نوشتم:

ورود ممنوع

عشق آمد و گفت: بيسوادم

دو چشم مست میگونت

ببرد آرام هشیاران

به زیر زلف دوتا چون گذر کنی بینی

که از یمین و یسارت چه بیقرارانند

من اختیار خود را تسلیم عشق کردم

سحر به بوی نسیمت به مژده جان سپرم

اگر امان دهد امشب فراق تا سحرم

چو بگذری قدمی بر دو چشم من بگذار

قیاس کن که منم از شمار خاک درم

اگر مستم، من از عشق تو مستم

بیا بنشین که دل بردی ز دستم